Σύνδρομο πρόσκρουσης του ώμου ή υπακρωμιακής προστριβής

Σύνδρομο πρόσκρουσης του ώμου ή υπακρωμιακής προστριβής

Τί είναι το σύνδρομο πρόσκρουσης ή υπακρωμιακής προστριβής

Το σύνδρομο πρόσκρουσης του ώμου ή υπακρωμιακής προστριβής είναι μια πάθηση του ώμου που συμβαίνει όταν οι τένοντες που τον σταθεροποιούν ( στροφικό πέταλο) “προσκρούουν” σε οστικές προεξοχές του ώμου (ακρώμιο).

Λειτουργία και ανατομία του ώμου 

Ο ώμος είναι μια σύνθετη άρθρωση, με μεγάλο εύρος που κινείται ελεύθερα και με μεγάλη ευελιξία προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό την καθιστά ευάλωτη σε τραυματισμούς. Βασικά σταθεροποιητικά στοιχεία της είναι ο θύλακας, οι σύνδεσμοι και ένα σύνολο τεσσάρων μυών (υπακάνθιος, υπερακάνθιος,υποπλάτιος, ελάσσον στρογγύλος), που ονομάζεται “στροφικό πέταλο”. Όλα αυτά μαζί σε συνεργασία με τους μύες του ώμου και της ωμοπλάτης βοηθούν και καθορίζουν τη σταθεροποίηση της άρθρωσης κατά την κίνηση.

Αιτίες του συνδρόμου

Η υπέχρηση είναι η πιο συχνή αιτία πόνου και τραυματισμού της άρθρωσης. Αυτό συμβαίνει κυρίως όταν το χέρι τείνει να βρίσκεται παρατεταμένα ή επαναλαμβανόμενα σε ακραίες θέσεις, όπως με το χέρι ψηλά πάνω από το ύψος του ώμου στον χώρο εργασίας ή σε αθλητικές δραστηριότητες όπως τένις, ρίψεις, κολύμβηση.

Είναι γεγονός, πως ο πιο ευάλωτος τένοντας σε τραυματισμούς είναι ο τένοντας του υπερακανθίου. Αυτό συμβαίνει λόγω της ανατομικής θέσης του όταν το χέρι βίσκεται ψηλά, καθώς ο χώρος όπου κινείται ο τένοντας στενεύει και βρίσκεται σε επαφή με οστικές προεξοχές της άρθρωσης. Η επαναλαμβανόμενη έκθεση του τένοντα σε τρίβες του δημιουργούν εκφυλίσεις, οι οποίες μπορούν να καταλήξουν ακόμα και σε ρήξη.

Άλλα αίτια

Ενδογενή αίτια:

  • φύλο, ηλικία, μυική δυσλειτουργια, υπέρχρηση, τραυματισμοί του στροφικού πετάλου.

και εξωγενή αίτια:

  • αστάθεια στην άρθρωση του ώμου, σχήμα του ακρώμιου, εκφύλιση της ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης.

Αποκατάσταση και θεραπεία

Η σωστή διάγνωση και ο καθορισμός των πραγματικών αιτιών του συνδρόμου είναι αυτά που θα καθορίσουν και το είδος της αποκατάστασης. Το χειρουργείο δεν είναι πάντα μονόδρομος. Θα πρέπει να συνεκτιμόνται τα κλινικά, τα ιστολογικά ευρήματα, η λειτουργικότητα και η ηλικία του ασθενούς. Σε κάθε περίπτωση, η φυσικοθεραπεία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην αποκατάσταση, είτε προλαμβάνοντας ένα χειρουργείο, είτε επαναφέροντας τον άσθενη στην λειτουργικότητά του έπειτα από αυτό.

Βασικοί στόχοι της αποκατάστασης είναι:

  • Η πρόωρη πρόληψη του τραυματισμού του τένοντα και η μείωση του πόνου.
  • Η επανάκτηση όλου του εύρους κίνησης της άρθρωσης.
  • Η δυναμική σταθεροποίηση της ωμοπλάτης και η επανεκπαίδευση του ωμοβραχιόνιου ρυθμού.
  • Η αποκατάστασης της κινητικότητας του θύλακα της άρθρωσης, του θώρακα και του αυχένα.
  • Η βελτίωση της στάσης του σώματος.
  • Ο πλειομετρικός έλεγχος της άρθρωσης, η ταχύτητα εκτέλεσης των κινήσεων, τα αντανακλαστικά κίνησης.
  • Η προετοιμασία για να την επιστροφή στον εργασιακό χώρο ή στις αθλητικές δραστηριότητες.
54321
(0 votes. Average 0 of 5)